De bepalende invloed van de kindertijd
De kindertijd vormt inderdaad de meest oorspronkelijke context waarin we de allereerste ervaringen opdeden over het leven. Die ervaringen - hoe onbewust ook - zijn bijzonder tekenend voor de mate waarin we ons als baby gewenst en geliefd voelden. Elk tekort dat we in dit opzicht ervaarden, wordt geregistreerd en als het ware gegrift in de psyche van het kind.

Zijn we als baby volledig afhankelijk van onze ouders en specifiek van de moeder, dan weten we tevens dat ouders zeker niet perfect zijn. Immers ook in hun opvoeding ontsnapten ze niet aan tekorten en kwetsuren. Vaak blijken ze onvoldoende oog te hebben voor de affectieve behoeften van het kind. Niet zelden zijn ze niet in staat om voldoende of volwassen liefde, begrip en begeleiding te geven. Verder zien we vaak dat ze het kind ongewild confronteren met tegenstrijdige signalen die erg verwarrend en zelfs ontwrichtend kunnen uitwerken in de zich ontwikkelende psyche.

Het probleem is dat zulke effecten optreden juist in de periode dat het kind totaal van hen afhankelijk is en tegelijk een levensnoodzakelijke nood voelt aan koestering, aandacht en onvoorwaardelijke steun en liefde.

Beeldvorming door primitieve reacties
Het kinderlijke bewustzijn kan echter niet overweg met deze tegenstrijdigheden, het kan er noch een kader aan geven noch een oorzaak voor benoemen. Juist omdat het kind niet kan onderscheiden, betrekt het in wezen alles op zichzelf. Daarmee bedient zich het onbewuste denkproces van dermate absolute én veralgemenende termen dat bepaalde primitieve negatieve conclusies worden getrokken.

Zo kan het kind niet anders dan zich schuldig en beschaamd te voelen omdat het denkt niet "goed" te zijn omdat mama boos of afwezig is (zulke ingeprente beelden worden dan telkens opnieuw geprojecteerd op anderen in gelijkaardige situaties). Komt daarbij dat het kind zich wel moét aanpassen (en in een later stadium gehoorzamen en zich "gedragen") aangezien het onmogelijk kan overleven in een omgeving zonder liefde en koestering.

Het gekwetste kind in onszelf
Uit deze ontwrichtende voedingsbodem ontwikkelt het kind botsende behoeften en neigingen die maar moeilijk verenigbaar zijn (denk in dit verband maar aan geven-en-nemen in relaties of het conflict tussen enerzijds de behoefte aan autonomie en zelfstandigheid en anderzijds binding en afhankelijkheid).

Onmiskenbaar laten zulke negatieve ervaringen bij het zorgenkind, dat zich in één of andere zin onbegrepen voelt, een zeker tekort of kwetsuur na. Wat ook de aard van de verwonding mag zijn geweest, steeds wordt die aangevoeld als een knagende onvrede die moeilijk te omschrijven is, maar die wel het hele leven door wordt meegedragen als een soort schuldige maar verdoken kwetsbaarheid.

Dwangmatige herhalingspatronen
Mits enig nadenken herkent nagenoeg ieder van ons zulke onderliggende wrevel en ook de nadelige patronen en onbewuste neigingen die erop geënt zijn.

Hoewel deze vrij dwangmatige neigingen de meest verscheiden vormen kunnen aannemen - onbewust vermijdingsgedrag of het inslikken van woede zijn slechts twee voorbeelden -, toch blijken ze ons als volwassene bij herhaling in gelijkaardige moeilijkheden te brengen.

De reden daartoe is dat we onbewust en telkens opnieuw dusdanige (vergelijkbare) omstandigheden creëren die ons, vanuit een naïeve en kinderlijke hoop, moeten toelaten om de niet-geheelde wonde definitief goed te maken. In wezen willen we de schade inhalen om zodoende de pijn definitief uit te wissen.

Het helingsproces
Psychotherapie kan je de meest geschikte ondersteuning bieden waardoor je opnieuw in voeling komt met de oorspronkelijk pijn teneinde die te leren transformeren in zelfaanvaarding en vergeving.

Vergeving is de enige kracht van het hart die ons voortstuwt op de reis van de held, zoals die beschreven wordt in de universele mythen en sagen. Vroeg of laat zullen we allemaal vrede moeten sluiten met onze ouders (of andere geliefden), hoe kwaad we ook op hen zijn en hoeveel pijn en verdriet ze ons misschien ook hebben aangedaan. Niettemin hebben ze het allemaal goed bedoeld. Echter, met alleen maar te willen dat ze het beter gedaan hadden, schiet je niets op. In feite moeten de ouders "ont-ouderd" worden zodat we de wrok, het zoeken naar en het wachten op hun goedkeuring en liefde, kunnen opgeven en loslaten.

Daarom hebben alle aangewende technieken de bedoeling om het masker van schijngedrag én schijnbehoeften te laten varen en opnieuw contact te leggen met het authentieke maar diep gekwetste kind in onszelf, het te helen en het de ruimte te geven waar het als liefdeswezen recht op heeft. En zo kom je tot de heilzame ontdekking en de opluchtende overtuiging dat je goed bent zoals je bent.  

Verantwoording nemen
Alle aangewende technieken zijn gericht op het begrijpen van het ontstaan en het hoe en waarom van die onopgeloste pijn. Enkel op deze manier leer je jezelf te begrijpen en te aanvaarden als een niet-compleet en niet-perfect mens.

Werkelijk de grootste vergissing die we kunnen maken is gelegen in de hardnekkige overtuiging dat we zouden moeten én kunnen voldoen aan de onmogelijke eisen die we, als gevolg van onze opvoeding, aan onszelf hebben leren stellen. Zodra we dit inzien is het maar een stap verder om de verantwoording voor onvolkomenheden op je te nemen in plaats van uit onwetendheid de oorzaak te blijven leggen bij de ander die ons het leven steeds weer moeilijk lijkt te maken. Dàt is de enige volwassen manier om de pijnlijke wonde definitief te helen.

Het resultaat is dan ook dat een einde wordt gesteld aan de steeds wederkerende negatieve herhalingspatronen (zoals bijvoorbeeld telkens weer op de "verkeerde" partner vallen).

De verhouding therapeut - cliënt
Een persoonlijke therapie bestaat uit méér dan alleen maar gesprekken. De tijd dat de therapeut zich in de hoedanigheid van psychoanalyticus veilig terugtrok op zijn stoel en de cliënt eindeloos in de ruimte liet praten, is al lang voorbij. Gelukkig heeft zulke koele en afstandelijke verhouding inmiddels plaats gemaakt voor een evenwaardige, liefdevolle en respectvolle hartsverbinding tussen beiden.

Meer concreet

Werkmiddelen
Vanuit het concept van de karakterstructuren (W. Reich) wordt er gewerkt met tal van eigentijdse technieken. Dat zijn ondermeer counseling, lichaamswerk (bio-energetica, A.Lowen), chakrahealing, cognitieve therapie, visualisaties, fantasieoefeningen, kunstzinnige technieken, nlp,  droomwerk, Gestalt, psychodrama, rollenspel, chakrahealing, holotroop ademwerk (rebirthing), biografiewerk, Psychosynthese en dialoog met het innerlijke kind.

Droomsymboliek
Gans de therapie door wordt steeds aandacht besteed aan eventuele dromen die je zou hebben.

Daarvoor zijn verschillende redenen aan te geven. De belangrijkste is toch wel dat dromen de taal zijn van het onbewuste. Altijd slaan ze op recente zaken die het waakbewustzijn niet in de gaten heeft. Of het nu om verduidelijkende, waarschuwende, luciede of voorspellende dromen gaat, doet niet terzake.

Wat wél van belang is, is dat dromen inspelen op het therapeutisch proces, juist omdat dit laatste het onbewuste en haar programmeringen niet onberoerd laat.

Ondersteuning door de therapeutische horoscoop
Op de achtergrond van dit geheel neemt astrologie een sleutelpositie in. Dat komt omdat je persoonlijke horoscoop diepgaande en waardevolle informatie oplevert over de specifieke manier waarop jij de bovengenoemde tekorten en frustraties hebt ervaren.

Vooreerst is uit je horoscoop duidelijk af te leiden hoe je als kind de relatie van en met je ouders hebt ervaren - en dat kan helemaal anders zijn dan hoe je broers of zussen die hebben ervaren! Verder blijkt ook hoe je ouders tegemoet kwamen aan je behoeften dan wel dat er eerder sprake was van verbod, tegenwerking en zelfs straf.

De mogelijkheden zijn legio: veeleisende dan wel onvermogende ouders die geen leiding of volwassen liefde konden geven, gestraft worden door/en het weerhouden van liefde of aandacht, emotionele of fysieke verwaarlozing, afwijzing en verlating, manipulatie en schuldinductie, psychische dan wel fysieke of seksuele mishandeling of misbruik, prestatiegerichte in plaats van liefdevolle opvoeding en nog veel meer.