Dit positieve en actief scheppende beginsel benoemen we als een mannelijk principe, de yang energie. Associaties daarbij zijn naast bewustzijn ook begrippen zoals geestkracht, egokracht, de faculteit van de wil, initiatief, dadendrang, gangmaker, pionier, verovering, provocatie, zelfbewustzijn, zelfzekerheid, enzovoorts.

Dit onlosmakelijke koppel symboliseert de oerpolariteit: een overal in de schepping latent aanwezige antagonistische en tegelijk complementaire verhouding tussen twee principes. Alle tweedelingen, alle tegenstellingen en alle tegendelen zitten vervat in de polariteit 1-2. Het rijtje tegenstellingen is werkelijk onbeperkt want alles wat is, bezit zijn voor- en achterkant, voor- en nadeel, pro en contra. We beperken ons tot enkele in het oog springende fundamentele polariteiten:

Daarmee staat 3 voor het creatieve of scheppende beginsel, in energetische zin een volslagen nieuwe expansieve impuls.

In deze fase wordt in de geest een creatief product geboren: de oplossing wordt gevonden, het concept - als een verzoening tussen tegenstellingen - is rond (de conceptie). Daaruit ontstaat als vanzelf een uitgesproken positieve en dynamische groei-impuls.

Dit is zuiver expansieve energie en dat betekent dynamische groei, vooruitgang, verbetering, vermeerdering, hoop, verwachting, vooruitzicht op voldoening, enz. Het symbool voor deze nooit aflatende creatieve energie is de driehoek.

De volgende stap, met name de vormgeving aan deze conceptuele en creatieve energie, ligt besloten in het getal 4.

Op en geestelijk en psychologisch vlak leidt de fase van definitieve vormgeving tot kristallisatie, structurering, houvast, zekerheid, tastbaar resultaat, stabiliteit en onveranderlijkheid - "ik heb". Echter, kristallisatie betekent ook vergroeiing en verstarring.

Ter illustratie van dit viervoudige scheppingsprincipe het volgende verhaal.

In de fase 1 ontstaat in een flits het idee om iets te gaan doen: "Ik wil gaan potten bakken" (omdat ik een vriend dat heb zien doen en dat lijkt me wel iets dat ik ook wil kunnen). Daarmee wordt het bewustzijn op gang gebracht, de start naar iets nieuws toe.

In de fase 2 echter wordt ik wat ontnuchterd want die prachtige ingeving botst al snel op tal van weerstanden binnen en buiten mezelf. Zo zal ik bijvoorbeeld mijn partner moeten overtuigen, een cursus volgen, tijd en geld investeren, een werkruimte voorzien, zelftwijfel overwinnen, enz. Die weerstanden zullen moeten overwonnen worden of er komt niets van in huis.

Pas in de fase 3, na langdurig afwegen van strijdige gegevens, ontstaat het uitgerijpte, definitieve concept: nu weet ik hoé ik het zal aanpakken. Die impuls levert het nodige enthousiasme om daadwerkelijk aan de slag te gaan.

En uiteindelijk, als tastbaar product van dit alles ontstaat in de fase 4 de definitieve vorm: mijn eerste pot is gebakken!

Merk terloops op dat na verloop van tijd verstarring zal optreden: we blijven vast niet eindeloos dezelfde potten bakken en komen onvermijdelijk in een eentonige routine van automatismen terecht, een saaie bedoening die elke prikkel tot creativiteit in de kiem smoort. Deze neiging tot verstarring is inherent aan het getal 4.

Achter alles wat is, schuilt het oorspronkelijk creatieve concept van de maker ervan. Voorafgaand daaraan was er alleen maar onzekerheid, twijfel, weerstand, afweging of zelfs worsteling tussen ja en neen, dit wel en dat niet, alvorens het concept definitief rond te krijgen. De daaraan voorafgaande en meest oorspronkelijke impuls was de "trigger", de flits van het vrij ongedifferentieerde idee, van het inzicht.

Bij nader toezien is deze eerste cyclus betrokken op het individu, op wat zich in onszelf afspeelt aan innerlijke processen. De tweede ondercyclus nu heeft alles te maken de relatie die het individu onderhoudt met de buitenwereld, met de ander.

Dit is het getal van het denken, een functie die via het leggen van verbindingen de omgevende wereld kan begrijpen. Dit getal wordt gekenmerkt door beweging, het experimenteren en leren van dingen, het ontwikkelen van nieuwe ideeën, verandering, souplesse en openheid van geest.

De verfrissing die door 5 wordt aangebracht is analoog aan de impulsen die uitgaan van het getal 1.

Vrijheid stuit hier op plichten en verantwoordelijkheden ten aanzien van de ander. Analoog aan het getal 2 dient hier een werkzaam evenwicht gezocht tussen ik (1) en de ander (niet-ik: 2), tussen vrijheid en binding, tussen verstand en gevoel. Daarom slaat 6 op het streven naar harmonie in het geven en nemen in de liefde.

Binding en plicht mogen vrijheid niet in de weg staan, maar op haar beurt mag vrijheid niet aan banden gelegd worden door binding. Liefde eist geen slaafse zelfopoffering maar verdraagt evenmin egoïsme.

Dit getal eist in alles evenwicht, eerlijkheid, zuiverheid van motief en rechtmatigheid in het handelen. Dit alles kan echter niet zonder een zorgvuldig afwegen. Daarom heerst 6 in het alledaagse leven ook over alle mogelijke keuzen die we dienen te maken (en die we onbewust welhaast doorlopend maken). Het toepasselijke grafische symbool is hier de zeshoek als een stabiel evenwicht tussen 2 x 3, twee harmonisch in elkaar verweven driehoeken.

Dit getal doet ons afstand nemen van de buitenkant, de wereld van het "hebben" door de bakens te verleggen naar het innerlijke, naar het "zijn". Het tegemoet komen aan onze ware bestemming onthecht ons van materiële zekerheden. Nadat we in de voorgaande fase de wetten van de aardse liefde leerden kennen, zijn we nu toe aan de wetten van het niet-aardse, het grotere geheel.

In deze fase dienen we dan ook alle beschikbare energie te bundelen en eenduidig in te zetten naar een welomschreven doel toe. Bundeling betekent concentratie van energie, en dit op alle vlakken: bewustzijn, emoties, denken, wilskracht, handelen.

Is het getal 4 betrokken op de vormgeving van persoonlijke zaken en belangen, dan komt hier de vormgeving aan een veel breder maatschappelijk belang in het geding.

In elk individu leeft de drijfveer om een bepaalde taak, aspiratie of roeping te volbrengen, als een unieke verwezenlijking die toelaat om zichzelf te overstijgen en waardoor een substantiële bijdrage geleverd wordt aan de wereld.

Dit getal eist de investering van alle beschikbare talenten in een doelgericht en niet aflatend streven teneinde belangrijke projecten stap voor stap te realiseren. Daarom heeft 8 te maken met waarlijk leiderschap en met ambities.

Op een ander niveau heerst 8 over gerechtigheid en over de ongeziene wetten van oorzaak en gevolg. Om deze relatie te begrijpen volstaat het om in te zien dat het leerproces dat in fase 7 werd doorlopen, zijn beslag krijgt in de ambities die in de buitenwereld worden omgezet en soms nagejaagd ten koste van de maatschappij als geheel.

Elk individu draagt hier een grote verantwoordelijkheid ten aanzien van de groep waarvan het deel uitmaakt. Een immorele aanpak kan ongezien grote crises ontketenen waardoor het leven helemaal zal worden omgekeerd. 

Dit is dan ook het getal van sublimering, veredeling en loutering waardoor verfijnde zielenkrachten worden vrijgemaakt. Die zetten ons aan om vol vertrouwen en overgave te streven naar niet-stoffelijke en dus geestelijke vervulling.

De uitdrukking daarvan ligt in de droom van perfectie en het streven naar het ideaal, wat dat ook voor iemand mag betekenen: het ideaal van een rechtvaardige wereld, een leefbaar milieu of non-discriminatie, de ideale affectieve relatie, de ideale baan, omstandigheden, enzovoorts.

Het terugkeren naar de bron houdt echter ook een afscheid in, een loslaten van dierbare zaken die niettemin hun tijd hebben gehad (dit facet komt duidelijk in de tijd naar voren om de negen jaar, elk negende jaar dus).