Indigo...

Nieuwetijdskinderen

versus

nieuwetijdsouders

 

 

Iets nieuws onder de horizon?

Sinds het aquariustijdperk definitief zijn intrede deed, werd het begrip nieuwetijdskinderen geïntroduceerd. Het lijkt erop als zouden in deze tijden hoe langer hoe meer "andere" of "speciale" kinderen geboren worden.

Gaat het hier om een nieuw fenomeen? Of is het simpelweg te verklaren door het feit dat men er nu meer dan voordien oog voor heeft, of is het inderdaad zo dat er in de huidige generatie relatief meer hoogsensitieve kinderen worden geboren die derhalve beschikken over meer sublieme gaven en vermogens?

Mijn jarenlang astrologisch consultatiewerk met zowel volwassenen als jongeren en kinderen heeft me duidelijk gemaakt dat het bewustzijn van de huidige volwassen generatie meer gevoelig is voor de sublieme eigenschappen van hun kinderen en er meer oog voor heeft. De oorzaak daarvan zou wel eens kunnen liggen in het feit dat het groepsbewustzijn zich in een grote beweging aan het keren is tegen alle vormen van materialisme, eigenbelang en kortzichtigheid. Die bewustzijnsverruiming maakt dat de huidige ouders fundamentele vragen zijn gaan stellen over hun persoonlijk leven en, via hun kinderen, zijn gaan stilstaan bij hun “verloren” kindertijd in het besef dat daarin zoveel is misgelopen.

Is het dan verwonderlijk dat zulke ouders meer ontvankelijk zijn voor zingeving en spiritualiteit in algemene zin en, meer specifiek, gevoelig zijn geworden voor het spirituele wezen dat hun kind is? Is het dan verwonderlijk dat deze bewust geworden ouders daarom nu bezorgd zijn om hun kinderen in hun bestaansrecht te eren door hen in contact te laten blijven met hun kern?

Het effect is dan ook dat ze ten aanzien van hun kinderen meer kunnen aanvoelen, waarnemen, respecteren én duiden of begrijpen wat eerdere generaties maar moeilijk of niet konden.

Mensen hebben altijd al "hogere gaven" gehad, alleen werden die maatschappelijk niet altijd aanvaard noch gewaardeerd en derhalve eerder stilgezwegen of onderdrukt en zelfs veroordeeld als zijnde niet normaal (één van de bestaansredenen van de huidige psychiatrie). Het zijn dus niet de kinderen die "anders" zijn, maar wel de ouders omdat ze zijn gaan stilstaan bij de hogere dimensies van hun leven en daardoor meer oog hebben voor de zuivere, authentieke en goddelijke wezenskern in hun kinderen.

In die zin zijn er niet wat men noemt nieuwetijdskinderen, maar wel nieuwetijdsouders. Alle kinderen van alle tijden werden al geboren met intuïtieve vermogens of met wat men noemt paranormale gaven, ze zijn altijd al nieuwetijdskinderen geweest. Daar zorgt de evolutie van het bewustzijn op deze planeet voor, een evolutie die (met vertraging) af te lezen is aan wat wij noemen de geschiedenis.

Problemen

Nieuwetijdskinderen lijken al even nieuwe psychische en gedragsstoornissen te vertonen. Dat is ook begrijpelijk indien we even stilstaan bij de vraag hoe kinderen überhaupt nog kinderen kunnen blijven, gezien hun recht op een normale ontwikkeling gehypothekeerd wordt door de allesbehalve kindvriendelijke levensomstandigheden waarin ze terechtkomen.

Dreigen volwassenen in hun functioneren al niet plat gewalst te worden onder de immense maatschappelijke en economische druk, milieuvervuiling, stress en wat dies meer zij, dan zijn kinderen er nog erger aan toe. Immers, ze zijn uitermate gevoelig voor de barslechte energetische condities die onze levensstijl en levensstandaard "uitstoten", inclusief een voor hun ombekommerde groei nefast psychisch leefklimaat.

Het kind krijgt inderdaad een klimaat over zich heen dat dusdanig wemelt van stimuli allerhande die het niet kan verwerken, met als gevolg dat zijn ontwikkeling er gemakkelijk door kan verstoord en zelfs ontredderd worden. In feite wordt het kind onbewust gedwongen om te struikelen en juist dat weerloze, onbeholpen struikelen uit zich dan in vroege gedragsstoornissen waarmee het maatschappelijk bestel het moeilijk heeft. En juist daardoor verliest het kind nog meer de pedalen: er wordt gesuggereerd dat er iets mis mee is waaruit het de onbewuste conclusie trekt dat het "slecht" is en ongewenst, het ervaart geen veiligheid meer, mag niet langer zichzelf zijn noch zichzelf en zijn kleurrijke innerlijke wereld ontdekken (terwijl het bruist van creativiteit) en het recht om op zijn geëigende spontane ritme van binnenuit te groeien wordt het ontnomen. Het moge duidelijk zijn dat op deze manier het kind helemaal niet gesteund wordt in het funderen van zijn uitermate creatief, origineel en intuïtief potentieel, terwijl het juist de bedoeling zou moeten zijn om het te ondersteunen in het zich toeëigenen en leren omzetten van deze unieke  kernkwaliteiten.

In plaats van het kind te stimuleren en te ondersteunen in het zich geborgen weten bij het ankeren van zijn uniciteit, in plaats van het te voorzien van een stevig energetisch fundament, gaat men er helaas alles aan doen om het "gedragsgestoorde" kind in het gareel te doen lopen. De natuurlijke reflex is dan protest dat naar alle waarschijnlijkheid zal gesmoord worden waardoor de contra-energie ondergronds zijn weg zal moeten vinden. De psychische consequenties die zich via verplaatsing vroeg of laat gaan uitdrukken (vaak rebellie in tal van vormen), zullen niet min zijn. Wat we ons te weinig realiseren is dat we, door zo te handelen, het kind hebben afgewezen en blijvend verwond in het diepste van zijn ziel…

Nu is het zo dat het ene kind meer last zal ondervinden dan het andere, dat is afhankelijk van zowel constitutionele psychologische en geestelijke condities als van de mate van onvoorwaardelijke liefde, begrip en ondersteuning dat het krijgt vanuit de omgeving waarin het opgroeit.

Het punt is hier echter dat juist deze psychische kinderen (waarmee ik bedoel hoogsensitieve kinderen) uitermate gevoelig zijn voor omgevingsfactoren, in ongelooflijke mate zelfs. Het is louter of minstens in eerste instantie datgene wat zich energetisch qua stemmingen in zijn omgeving afspeelt, dat bepaalt hoe het zich voelt. Als een spons zuigt het als het ware de condities uit zijn atmosfeer op en dat maakt het totaal sfeerafhankelijk. Het voelt perfect aan wat er aan de hand is, maar het kan de inhoud van zijn inzichten maar moeilijk in communiceerbare termen  overbrengen omdat de dingen hem nu eenmaal niet helder voor ogen staan. Onvermijdelijk dus dat nieuwetijdskinderen nieuwe ziektebeelden genereren die op hun beurt de resultante zijn van wat we zouden kunnen noemen "psychische vervuiling".

Energetische patronen en ziektebeelden

Het zou ons in dit bestek te ver voeren om de subtiele wisselwerking te verduidelijken die er bestaat tussen enerzijds iemands aanleg (in energetische zin en beschouwd als een unieke matrix van energetische patronen in fysiek, psychologisch en geestelijk opzicht) en anderzijds diens gevoeligheid voor omgevingsfactoren die daarop kunnen van invloed zijn én de graad van psychische vervuiling die zich daarin voordoet. Niettemin wil ik pogen om toch iets concreter te zijn.

Eén groep van de aan nieuwetijdskinderen gerelateerde ziektebeelden omvat ADHD en ADD waarvan de symptomen inmiddels genoegzaam bekend zijn zodat ik ze hier niet moet opsommen (bewust hanteer ik hier klakkeloos de term “ziektebeelden”, terwijl een ADHD’er of ADD’er helemaal niet als ziek zijnde kan bestempeld worden; ik noem hem liever "anders gezond" - zoniet zou ik mezelf moeten ziek verklaren!).

In de verdere uiteenzetting kan ik helaas alleen maar terugvallen op astrologie als instrument en met name op de geboortehoroscoop van het hoogsensitieve kind aangezien in het toepasselijke geval daarin de bedoelde constitutionele energetische patronen met hun specifieke gevoeligheden vervat zijn. Niettegenstaande deze materie dus voer is voor professionele astrologen, toch een paar algemeenheden.

Voor hen die meer specifiek geïnteresseerd zouden zijn in astrologie stip ik aan dat het hier gaat over een prominente Vissen-energie en daaraan gerelateerd Neptunus en het twaalfde huis. Anderzijds, qua karakterstructuur gaat het hier steeds om kinderen met een dominante schizoïde karakterstructuur.

ADD - attention deficit disorder

Wat men bijvoorbeeld bestempelt als ADD en ADHD - een typische disfunctie die geassocieerd wordt aan nieuwetijdskinderen - is bij nader toezien zo oud als de straat, behoudens het etiket dat er sinds enkele jaren werd opgeplakt uiteraard. Wat ik daarmee bedoel te zeggen is dat het complex aan typische energetische patronen dat voor deze ziektebeelden een gevoeligheid genereert, altijd al heeft bestaan en dus altijd al terug te vinden is geweest in horoscopen van hoogsensitieve kinderen.

Er is echter één verschil en dat heeft te maken met de huidige uitdrukking ervan. Waar destijds de uitdrukking van zulk psychisch patroon in maatschappelijke zin geen noemenswaardig probleem vormde, is dat op dit ogenblik wel degelijk zo.

Kenmerkende symptomen van ADD zijn onder meer chaos, afwezigheid, gebrek aan concentratie en structuur en afdwalen in dagdromen. Chaotische en klaarblijkelijk ietwat "gekke" dan wel afwijkende of enigszins wereldvreemde individuen hebben altijd al wel hun weg gevonden in dit bestaan zonder noemenswaardige schade, maar in het licht van de veeleisende huidige ontwikkelingen - zoals eerder geschetst - is dat wel degelijk een probleem gaan vormen. In zoverre zelfs dat men spreekt van een disfunctie.

Hebben we überhaupt het recht om deze z.g. lichtkinderen - ook indigokinderen genoemd - aan te rekenen dat ze op deze wereld zijn gekomen om ons aller bestaan te verrijken met de producten van hun verbazende creatieve verbeelding? Kunnen we hen toestaan dat ze maar weinig affiniteit vertonen met de materiële wereld, kunnen we aanvaarden dat ze niet in allerlei praktische dingen meekunnen maar zich liever terugtrekken in hun imaginaire en zelfs visionaire wereldje van ongebreidelde fantasie?

In evolutionaire zin zijn het uitermate gevoelige en fijnbesnaarde zielen die hun uitdrukking vinden in hoogbegaafde kinderen die echter de grootste moeite ondervinden om zich voldoende te aarden teneinde zich welkom te weten in en hun plek te vinden op deze wereld. Dat fundamenteel probleem is gerelateerd aan bepaalde karmische implicaties die maken dat het kind zich - overigens op een ongrijpbare manier - ongewenst voelt en niet welkom op deze aarde, en dit los van het al dan niet bewust of onbewust gewenst zijn door zijn ouders. Het gaat hier om de perceptie van het kind zelf, het is zijn waarheid zoals het die aanvoelt. Zoals reeds eerder vermeld zal dat onderliggend gevoel niet echt gewenst en welkom te zijn, zich in de psyche vestigen door de ervaring van een zekere afwijzing in de eerste levensfase.

Worden ze als kind vaak niet gewaardeerd wegens hun dromerigheid en verregaande afwezigheid, dan zien we dat ze later in het leven als geen ander zichzelf overstijgen met hun indrukwekkende creatieve en geestelijke prestaties. Het is goed om even stil te staan bij de vraag hoe saai en kleurloos onze dagdagelijkse wereld er wel zou uitzien zonder dit kleurrijke volkje van kunstenaars en artiesten van divers pluimage, filosofen, mystici, fantasten, wetenschappers en pseudo-wetenschappers, sjamanen, uitvinders, visionairs, auteurs, acteurs, illusionisten, regisseurs, entertainers, clowns, alternatievelingen van allerlei kunnen, mythomanen en een bont allegaartje van intuïtievelingen en wereldverbeteraars die lak hebben aan zowat alles dat conventioneel en "normaal" is. Hun creatieve bijdragen aan een kleurrijke wereld vormt dan de achterkant van het plaatje…

 

Doorverwijzingen naar websites die specifiek handelen over de actuele problematiek van nieuwetijdskinderen en tevens over ADD/ADHD worden vermeld op de linkspagina van het menu.